General Edward L. Rowny
Polskie Dziedzictwo 
Generał Edward Rowny urodził się 3 kwietnia 1917 roku w Baltimore, w stanie Maryland. Jego ojciec był Polakiem, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, a matka Amerykanką polskiego pochodzenia. W 1933 roku Generał Równy rozpoczął studia na John Hopkins University w Waszyngtonie. Na drugim roku studiów, przy wsparciu Fundacji Kościuszkowskiej, wyjechał na Uniwersytet Jagielloński w Krakowie. W czasie swojego pobytu w Europie przyglądał się olimpiadzie w Berlinie w 1936 roku.

Służba wzywa: II Wojna Światowa
Oceniając politykę Trzeciej Rzeszy, Generał był przekonany o rychłym wybuchu wojny. W 1937 roku, jako inżynier, został zrekrutowany do amerykańskiej rezerwy na stanowisko podporucznika i tak wszedł w skład pierwszych oddziałów wysłanych zagranicę po ataku na Pearl Harbor.

Po roku spędzonym w Afryce Wschodniej, Gen. Równy powrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie został włączony w skład 92. Oddziału Piechoty. W 1944 roku awansował na stanowisko pułkownika i objął dowództwo nad batalionem inżynierów. W tym samym czasie, 92. Odział Piechoty został wysłany do Włoch, gdzie dołączył do ofensywy przeciwko Niemcom prowadzonej zimą ze szczytów Alp. Do wiosny za swoje zasługi i odwagę na polu walki Generał zdobył dwa Medale Srebrnej Gwiazdy oraz dwa medale Legii Zasługi.

Od zimnej do gorącej wojny: Korea
Po zakończeniu rocznego kontraktu w Pentagonie Gen. Równy rozpoczął studia na Uniwersytecie Yale, gdzie zdobył dwa tytuły magisterskie - z inżynierii oraz stosunków międzynarodowych. Po zakończeniu nauki, jesienią 1949 roku został wysłany do Japonii, gdzie dołączył do sztabu planowania Generała Douglasa MacArthura, a po ataku Korei Północnej na Koreę Południową w czerwcu 1950 roku, pełnił funkcję rzecznika Generała. Odegrał także kluczową rolę w bitwie o Inch'ŏn, która ostatecznie zadecydowała o przewadze sił międzynarodowych w Korei Południowej, a także w ewakuacji wojsk amerykańskich otoczonych przez oddziały chińskie przy jeziorze Chosin. Za te osiągnięcia został mu nadany tytuł Generała Brygady, mimo iż pozostał w randze podpułkownika, oraz trzeci Medal Srebrnej Gwiazdy i Legii Zasługi.

Od taktycznych wynalazków do strategicznego bezpieczeństwa
Wiosną 1952 roku Gen. Równy został szefem Departamentu w Szkole Piechoty w Fort Benning w stanie Georgia na południu Stanów Zjednoczonych. Od 1955 to 1958 roku służył także jako Sekretarz Sztabu Generalnego Gen. Gruenthera i NORSTAD - dowództwa Amerykańskich Sił Powietrznych przy NATO.

W 1959 roku Równy ukończył prestiżowy National War College, po czym w randze Generała Brygady został postawiony na czele 82. Dywizji Lotniczej. W tym samym czasie przewodził próbom wykorzystania helikopterów na polu bitwy. Przeprowadzone z powodzeniem eksperymenty doprowadziły do utworzenia przez Generała Pierwszej Lotniczej Dywizji Kawalerii, która walczyła z armią Viet Cong w Wietnamie.

Od 1973 do 1979 roku, Gen. Równy był przedstawicielem Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (ciała doradczego prezydenta Stanów Zjednoczonych) w negocjacjach ograniczenia zbrojeń strategicznych między USA, a ZSRR. Z Armii wystąpił w czerwcu 1979 roku w proteście, po podpisaniu przez prezydenta Cartera układu o ograniczeniach zbrojeń SALT I, który jego zdaniem był wadliwy.

Osiągnięcia Dyplomatyczne
W czasie prezydentury Ronalda Reagana w latach 1981 – 1989, Gen. Równy był głównym negocjatorem Strategic Arms Reduction Talks (START), negocjacji między USA a ZSRR dotyczących redukcji zbrojeń strategicznych, a następnie specjalnym doradcą prezydenta w kwestii kontroli zbrojeń. Pełniąc tę funkcję, spotkał się z głowami państw członkowskich Paktu Warszawskiego i papieżem Janem Pawłem II. Prezydent Ronald Reagan odznaczył Gen. Rownego Medalem Obywatelskim i nazwał „jednym z głównych architektów Pokoju przez Siłę”. Po przejściu na emeryturę, gen. Rowny kontynuował rolę doradcy w sprawach bezpieczeństwa narodowego i obrony wewnętrznej oraz pozostał zaangażowany w działalność charytatywną.

Go to TOP